ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​នៅ​ស្រុក​ក្រឡាញ់​ប្រកប​របរ​ជា​អ្នក​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​ដើម្បី​រក​កម្រៃ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត

ដោយ ហង្ស សាវយុត
2017-02-07
អ៊ីម៉ែល
មតិ
Share
បោះពុម្ព
អ្នក​ភូមិ​នៅ​ស្រុក​ក្រឡាញ់ ខេត្ត​សៀមរាប វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ លក់​ដើម្បី​យក​ប្រាក់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​៤ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៦។ RFA/Hang Savyouth
អ្នក​ភូមិ​នៅ​ស្រុក​ក្រឡាញ់ ខេត្ត​សៀមរាប វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ លក់​ដើម្បី​យក​ប្រាក់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​៤ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៦។ RFA/Hang Savyouth
RFA/Hang Savyouth

ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ ជា​ទី​ជនបទ​មួយ​ក្នុង​ស្រុក​ក្រឡាញ់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ចម្ងាយ​ជិត ៧០​គីឡូម៉ែត្រ ភាគ​ខាង​លិច​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​សៀមរាប។ ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ នៅ​ទី​នោះ​មាន​កសិករ​ក្រីក្រ​ខ្លះ តែង​នាំ​គ្នា​ប្រកប​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​ឱ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កម្ទេច​តូច​ល្អិតៗ ដើម្បី​វាស់​ម៉ែត្រ​ដាក់​លក់​បាន​កម្រៃ​គ្រាន់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត។

តើ​មូល​អ្វី​បាន​ជា​ពលរដ្ឋ​ទី​នោះ​រើស​យក​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ដូច្នេះ?

ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រហែល ២០​គ្រួសារ រស់​នៅ ៣​ភូមិ ជុំវិញ​ជើង​ភ្នំ​ទ្រង់​បាត្រ នៃ​ឃុំ​កំពង់ថ្កូវ នៅ​តែ​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើសរើស​យក​មុខ​របរ​វាយ​កម្ទេច​ថ្មភ្នំ ដោយ​ដៃ​ដើម្បី​យក​ទៅ​លក់​ដូរ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត បើ​ទោះ​បី​ជា​ពួកគេ​ដឹង​ថា មុខ​របរ​នេះ ប្រថុយ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ច្រើន​សម្រាប់​ពួកគេ​ក៏ដោយ។

ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ ចាប់​តាំង​ពី​ព្រឹក​ព្រលឹម​រហូត​ទៅ​ដល់​ល្ងាច ក្រុម​អ្នក​ភូមិ​ខ្លះ​ដែល​មាន​ញញួរ​តូច​ធំ បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​សំដៅ​ទៅ​ជើង​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ ហើយ​ចាប់​ផ្ដើម​វាយ​បំបែក​ថ្មភ្នំ​ធំៗ​ឱ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បំណែក​តូចៗ ដើម្បី​ដាក់​លក់។

ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ប្រកប​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​លក់​នៅ​ជើង​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ​នោះ គឺ​លោកស្រី សុខ គឹមឡៃ។ អ្នកស្រី​មិន​បាន​បញ្ជាក់​ឱ្យ​ដឹង​ពី​មូលហេតុ​ដែល​នាង​មេម៉ាយ​នោះ​ទេ គឺ​នាង​គ្រាន់តែ​ប្រាប់​ថា រូប​នាង​បាន​ប្រកប​មុខ​របរ​វាយ​ថ្មភ្នំ​លក់​រយៈពេល​ជាង ២០​ឆ្នាំ​ហើយ។

ស្ត្រី​ដដែល​បញ្ជាក់​ថា ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ តាំង​ពី​ព្រលឹម​ទល់​ព្រលប់ គឺ​នាង​តែង​អង្គុយ​វាយ​ថ្ម​នៅ​ជើងភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ​នេះ។ ក្នុង ១​ថ្ងៃ​នាង​អាច​វាយ​បំបែក​ថ្ម​ធំ​ឱ្យ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កម្ទេច​តូចៗ​បាន​ប្រហែល ១​ម៉ែត្រ​គូប ហើយ​លក់​បាន​ប្រាក់​ចំនួន ៣​ម៉ឺន​រៀល។ លោកស្រី គឹមឡៃ មាន​ប្រសាសន៍​ដោយ​ទឹក​មុខ​ក្រៀមក្រំ​ថា គាត់​ចាប់​យក​មុខ​របរ​នេះ​ពោរពេញ​ដោយ​ការ​ប្រឈម​នឹង​គ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅ​តែ​ធ្វើ​វា ពីព្រោះ​តែ​គ្មាន​ដី​ស្រែ និង​ចម្ការ​ធ្វើ​កសិកម្ម៖ «ពេល​ដុំ​ទៅ កម្ទេច​ថ្ម​តែង​ខ្ទាត​មក​ត្រូវ​ជើង​ត្រូវ​មុខ​ក៏​មាន ក៏ប៉ុន្តែ​មិន​ដឹង​ទៅ​ណា​ក៏​ចេះ​តែ​មក​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​ទៀត​ទៅ»

នៅ​វេលា​ថ្ងៃ​ត្រង់​ដែល​មាន​អាកាសធាតុ​ក្ដៅ​ហែង អ្នក​វាយ​ថ្ម​ខ្លះ គឺ​មាន​អំណត់​ក្នុង​ការងារ​នេះ​ជា​ខ្លាំង ដោយ​អង្គុយ​ជ្រក​នៅ​ក្នុង​ខ្ទម​តូច ដំបូល​ប្រក់​ស្លឹក​ត្នោត ហើយ​នៅ​តែ​បន្ត​ការងារ​រហូត​ដល់​ពេល​ព្រលប់។

ស្ត្រី​ចំណាស់ អាយុ ៦០​ឆ្នាំ រស់​នៅ​ភូមិ​ចំបក់ហែរ ដែល​ប្រកប​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​ដែរ អ្នកស្រី ខេង លាភ មាន​ប្រសាសន៍​ថា រូប​គាត់​គឺ​ជា​អតីត​ជន​ភៀសខ្លួន​ធ្វើ​មាតុ​ភូមិ​និវត្តន៍​មក​ពី​ជំរំ​ជាយ​ដែន​ខ្មែរ-​ថៃ។ គាត់​បាន​មក​រស់​នៅ​ឃុំ​កំពង់ថ្កូវ នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៩៤ ដោយ​ពុំ​មាន​ដី​ស្រែ​ចម្ការ​ដើម្បី​ធ្វើ​កសិកម្ម​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ទេ។ គាត់​បង្ខំ​ចិត្ត​ជ្រើស​យក​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​នេះ ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​កូនៗ ចំនួន ៥​នាក់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​រហូត​មក។

ស្ត្រី​ដដែល​បញ្ជាក់​ថា មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​នេះ វា​ពិបាក​ខ្លាំង​ណាស់ បើ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ធំ គឺ​ប្រឹង​វាយ​រហូត​ដល់​រង្គើ​អស់​ក្បាល ហើយ​ពេល​ដេក​យប់ គឺ​ឈឺ​រួម​រឹត​ពេញ​ខ្លួន ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅ​តែ​ទ្រាំ​វាយ​ថ្ម​ទៅ​ទៀត​ដើម្បី​បាន​កម្រៃ​ចិញ្ចឹម​ជីវិត៖ «ថ្ងៃ​ណា​លក់​កម្ទេច​ថ្ម​បាន​លុយ ក៏​បាន​ទិញ​ចំណី​ហូប​ទៅ ថ្ងៃ​ណា​លក់​មិន​បាន ក៏​អត់។ ថ្ងៃ​ណា​គេ​ដេញ​មិន​ឱ្យ​វាយ ក៏​សុំ​អង្វរ​គេ បើ​គេ​មិន​ឱ្យ​វាយ​ទៀត ក៏​មិន​ដឹង​ធ្វើ​ម៉េច»

រោង​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ធ្វើ​ដើម្បី​អង្គុយ​ជ្រក វាយ​បំបែក​ថ្ម​ភ្នំ​លក់ នៅ​ស្រុក​ក្រឡាញ់ ខេត្ត​សៀមរាប។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​៤ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៦។ RFA/Hang Savyouth
រោង​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ធ្វើ​ដើម្បី​អង្គុយ​ជ្រក វាយ​បំបែក​ថ្ម​ភ្នំ​លក់ នៅ​ស្រុក​ក្រឡាញ់ ខេត្ត​សៀមរាប។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​៤ ខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​២០១៦។ RFA/Hang Savyouth RFA/Hang Savyouth

ក្រុម​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​កំពុង​ប្រកប​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​នេះ បង្ហាញ​បំណង​ឱ្យ​ដឹង​ថា ពួកគេ​មិន​ចង់​ធ្វើ​ការងារ​ដ៏​គ្រោះថ្នាក់​បែប​នេះ​ត​ទៅ​ទៀត​ឡើយ ប្រសិនបើ​អាជ្ញាធរ​អាច​ជួយ​ផ្ចុងផ្ដើម​ឱ្យ​គេ​អាច​ប្រកប​មុខ​របរ​អ្វី​ផ្សេង​បាន​នោះ។
ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា អាស៊ីសេរី​មិន​អាច​ទាក់ទង​អភិបាល​ស្រុក​ក្រឡាញ់ លោក ជឿន ជាន ដើម្បី​សុំ​ការ​អធិប្បាយ​ជុំវិញ​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​នេះ​បាន​ថា​យ៉ាង​ណា​នៅ​ឡើយ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២ ខែ​កុម្ភៈ។

ចំណែក​សមាជិក​ក្រុមប្រឹក្សា​ស្រុក​ក្រឡាញ់ លោក ស៊ឹម សោភ័ណ មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​ឃើញ​ស្ថានភាព​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​នោះ គឺ​ពិបាក ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​មាន​លទ្ធភាព​ជួយ​ពួក​គេ​ឱ្យ​ចេញ​ផុត​ពី​មុខ​របរ​នេះ​បាន​ឡើយ។ លោក ស៊ឹម សោភ័ណ បញ្ជាក់​ថា មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​លក់​នេះ គឺ​ប្រថុយ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់ ពេល​ខ្លះ​ថ្ម​ភ្នំ​អាច​រមៀល​សង្កត់ ព្រម​ទាំង​ប្រឈម​មុខ​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ជា​ច្រើន​ទៀត៖ «អ្នក​ប្រកប​របរ​វាយ​ថ្ម​ហ្នឹង​សុទ្ធ​តែ​ស្រី​មេម៉ាយ។ វាយ​ថ្ម​ជួប​ការ​លំបាក​ណាស់​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​ដុត​កង់ឡាន​កម្ដៅ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ធំៗ​ម្ដង គឺ​ខ្មៅ​ទាំង​ខ្លួន ទាំង​សាច់​អី​ទាំង​អស់»

កាល​ពី ១០​ឆ្នាំ​មុន​មាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ជា​ច្រើន​បាន​ប្រកប​របរ​វាយ​ថ្ម​លក់​នៅ​ជើង​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ​នេះ ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន ចំនួន​អ្នក​វាយ​ថ្ម​លក់​បាន​ថយ​ចុះ​ខ្លាំង ដោយសារ​តែ​ពលរដ្ឋ​ទាំង​នោះ​នាំ​គ្នា​ចំណាក​ស្រុក​ទៅ​រក​ការងារ​ធ្វើ​នៅ​ឯ​ប្រទេស​ថៃ។

មេ​ឃុំ​កំពង់ថ្កូវ លោក លន់ រួប មាន​ប្រសាសន៍​ថា បច្ចុប្បន្ន​នេះ​នៅ​សល់​ប្រជាពលរដ្ឋ​តែ​ជិត ២០​គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​នៅ​តែ​បន្ត​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ទាំង​នោះ​មក​ពី​ភូមិ​ចំបក់ហែរ ភូមិ​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ និង​ភូមិ​ដូរ្យតន្ត្រី។ លោក​មេ​ឃុំ​បញ្ជាក់​ថា អ្នក​វាយ​ថ្ម​ភ្នំ​លក់​ទាំង​នោះ មិន​មែន​អត់​មាន​ដី​ស្រែ​ចម្ការ​ទេ ប៉ុន្តែ​នៅ​រដូវ​ទំនេរ​ពី​ស្រែចម្ការ គឺ​ពួកគេ​ឆ្លៀត​ទៅ​រក​កម្រៃ​បន្ថែម ដែល​វា​ហាក់​ដូច​ជា​មុខ​របរ​ប្រពៃណី​របស់​ពួកគេ។

លោក លន់ រួប ឱ្យ​ដឹង​ថា កន្លង​ទៅ​អាជ្ញាធរ​ឃុំ​កំពង់ថ្កូវ ធ្លាប់​បាន​ស្នើ​សុំ​គម្រោង​ពី​អង្គការ​ជា​ដៃគូ​ឱ្យ​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ដល់​អ្នក​ភូមិ​លើ​មុខ​របរ​ដាំ​ដំណាំ និង​ចិញ្ចឹម​សត្វ ដើម្បី​ទាញ​ពួកគេ​ឱ្យ​បញ្ឈប់​មុខ​របរ​វាយ​ថ្ម​ដែរ ប៉ុន្តែ​អ្នក​ភូមិ​នៅ​តែ​ចង់​ធ្វើ​មុខ​របរ​នោះ​ដដែល៖ «អាជីព​វាយ​ថ្ម​នេះ មិន​រីកចម្រើន​ផង វាយ​ទៅ​វា​មាន​គ្រោះថ្នាក់​ខ្លះ​កន្លង​មក តែ​គាត់​នៅ​តែ​ដើរ​រើស​កម្ទេចកំទី​មក​វាយ​ផ្សំៗ​គ្នា​ទៀត»

កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០១០ កន្លង​ទៅ បុរស​អ្នក​ភូមិ​ភ្នំ​ទ្រង់បាត្រ​ម្នាក់ បាន​គ្រោះថ្នាក់​បាក់​ចង្កេះ ដោយសារ​តែ​ផ្ទាំង​ថ្ម​ធំ​រមៀល​សង្កត់​ក្នុង​ពេល​ដែល​គាត់​ទៅ​គាស់​ថ្ម​មក​វាយ​បំបែក។ ពេល​បច្ចុប្បន្ន បុរស​ម្នាក់​នោះ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ជន​ពិការ ហើយ​រស់​នៅ​ក្នុង​ជីវភាព​គ្រួសារ​លំបាក៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

ព័ត៌មាន (1)
Share

Rama

ពី Phnom Penh

Before RFA would post more photos for these types of society articles.

A photo speaks a thousand words, especially for these types of stories about everyday life for rural Cambodians.

Please start to post more photos (click through gallery) like you used to.

Feb 07, 2017 07:22 AM

គេហទំព័រ​ទាំងមូល